Ex blijft bij zijn standpunt… het is ingegeven door de instanties… De “time-out” die oorspronkelijk voor ex en mij bedoeld is, heb ik verkeerd geinterpreteerd zegt hij. Eigenlijk zou het een time-out tussen moeder en kinderen moeten zijn. Maar als ik daar radeloos aanklop, weten zij van niets. Bén ik nou gek, word ik gek ? Wat is dit ? Feiten spreken zich dus tegen…. interessante ontwikkeling…. MAAR NIET VOOR MIJ !!!

Ik word door ex geblokt op facebook, div. social media, whatsapp, telefoon. Door de kinderen idem dito. Ik kan ze niet meer spreken, niet meer aanraken… Geen enkel contact. Verstoken van vriendjes/vriendinnetjes en familie. Alles van mijn kant, op een troela van de hockey na, zijn ze kwijt. Door die malloot, die zo ontzettend NIET in het belang van de kinderen denkt. Arme kids… zouden zij zich ook elke avond in slaap huilen net als ik ?

Komt alles ooit nog goed ?

Deze B-film mag nu wel uit hoor….. dit gebeurt toch niet echt? Ik kan er gewoon niet bij ! Ik tast in het duister, heb geen enkel idee waarom dit zo gebeurt. Ondertussen “vecht scheiden” we er lustig op los. De ene mail-conversatie volgt de andere op. Het lost niets op. De kinderen krijgen inmiddels intensieve hulp van Ilse, de wijkzorg medewerker die al gesprekjes met Joy had omtrent haar handicap en zelfvertrouwen. Ilse neemt ook Rick en Isis onder haar hoede. Ik ben er blij mee…. HULP  !!! ZORG !!!

And the nightmare continues….

Ilse  van het wijkteam, “zorg en welzijn “ loopt over… Ze heeft er geen kaas van gegeten. Ilse is grillig en hangt naar mijn ex. Niets objectiviteit. Ilse heeft zelf geen kinderen. Ze werkt, it pays the bills. Verder nul empathie. Ilse is van het wijkteam, ingeschakeld door de gemeente, school. Ilse doet leuk mee, maar hoort niet op deze plek, ze ondersteunt absoluut niet. Ze zit er als een half vochtig verfrommelt krantje bij…. Als je blaast, buigt ze naar links of rechts. Ilse doet dit omdat ze erin is gerommeld… eh…. gerold. Ilse heeft er geen kaas van gegeten. Ook geen roti… Ilse is net niks, zeg maar…. Maar goed, mijn kids zijn er blij mee en ik hoop nog steeds dat Ilse in gaat zien dat een kind, een vader en moeder nodig heeft…. Blijft wel een lastige issue als je zelf jong bent met weinig levenservaring.

Frances is een moeder van 3, de kids zijn 13, 13, en 11.
Op 2 april 2016 werd haar leven als donderslag bij heldere hemel bruusk omgegooid. Haar kinderen werden ontvoerd door hun vader, die zich met kinderen verschanste op diverse plekken om er zeker van te zijn dat hij zijn psychologische oorlogvoering kon voortzetten. De mindgames gingen door, maar zonder kinderen.
Hij bespeelde diverse instanties, later jeugdzorg, en komt er tot op de dag van vandaag mee weg.
Frances blogt om awareness te creeëren voor de Complexe Scheiding (vechtscheiding) met ouderverstoting. Zo’n ernstige vorm van ouderverstoting dat de kinderen niet meer weten wie hun echte mama is. In het Amerikaans is dit bekend onder PAS (Parental Alienation Syndrome) Kinderen zitten in een spagaat, een loyaliteitsconflict. Dit kan elke ouder overkomen. Binnen 1 dag. Net als Frances….van 5 naar 1…in 1 dag.