Tekst: Soekys

Ik dacht vanmorgen, wat een mooie dag om eens heel glad ijs op te gaan. Nou nee dat dacht ik niet. Ik dacht wat ligt mijn nieuwe bed heerlijk. Wat een prachtige bloemen worden er zomaar bezorgd en wat heb ik toch een lieve man. Mijn dagelijkse gedachten.
Toen opende ik facebook en ik vond een blog met de zoveelste polariserende mening welke als absolute waarheid werd gebracht. Over ouderverstoting. Een onderwerp waar ik wel eens iets over lees. Wat vaak zeer eenzijdig belicht wordt. Ik maak het mee. Maar ik sta aan de andere kant van dit verhaal. Onze kant is angstvallig stil. Terwijl in ons kamp toch narcisme hoogtij viert en we haatcampagnes voeren. Die voeren we dan wel erg stil. Kamp roeptoeter met mening zonder nuance vind ik harder klinken.

Ouderverstoting is een lastig probleem. Voor alle betrokkenen. Of zou het moeten zijn. Natuurlijk ken ik in mijn omgeving ook de schrijnende verhalen. Ze worden ook over mij verteld.
Sinds een paar jaar heb ik een vechtscheiding. Vreemd genoeg ben ik al 9 jaar gescheiden, maar die vechtscheiding heb ik nu ongeveer een jaar of 4. Die had ik niet. Wel een vechthuwelijk waar gelukkig een eind aan kwam. Die vechtscheiding kreeg ik niet van mijn ex-man. Die kreeg ik niet van mijn kinderen. Die heb ik niet bedacht. Deze kreeg ik van de instanties. De term vechtscheiding kwam extern in de situatie met allerlei belastende aannames erbij.

Het werkt goed. Na ruim 4 jaar kan ik zeggen dat project vechtscheiding dusdanig goed is gelukt, dat het nu inderdaad waar is. Er waren problemen in de kind-ouder relatie waarbij er psychiatrie en pedagogische ondersteuning en kennis ontbrak. Een stukje draagkracht probleem en de moeite om dit te bespreken. Hierdoor ontstond omgangsproblematiek in een tijd waar de wetgever bepaalde dat zorg alleen plaats mocht vinden bij het gezin waar het kind stond ingeschreven.

Er moest over een omgangsregeling worden nagedacht die haalbaar was. Dit kwam bij de rechter en in dit proces komen standaard onderzoeken om de rechter te adviseren. Onze rechter heeft gelukkig erg goed geluisterd naar de kinderen en ons als ouders. We hebben een constructie die in Nederland bijna godsonmogelijk is. Een maatwerk constructie in de omgang. En mijn ex is hier niet blij mee. Maar mijn kinderen wel.
De jongste die zeer eenvoudig en prettig in het opgroeien is heeft meer mogelijkheden en verbinding met zijn vader. Hij gaat gewoon een hele omgangsregeling. De oudste heeft moeite met opgroeien en de daarbij te nemen horden. Hij gaat losse uren. Er is een regeling waarbij er individuele omgang plaatsvindt. Beide kinderen gaan 1 op 1 naar hun vader. De jongste met logeermogelijkheden en inmiddels opnieuw voor de rechter… heeft de oudste zijn eigen wisseldag. Gezamenlijke omgang was een ramp. Dit was voor niemand leuk. Echter kan de oudste slecht tegen druk. In de nieuwe constructie is de gezamenlijke omgang vrijblijvend. Dat blijkt te werken. Hier wordt vrijwillig door iedereen dankbaar en veelvuldig gebruik van gemaakt.

Om deze regeling voor elkaar te krijgen in het mooie Nederland was een ware nachtmerrie. De resultaten van de regeling zijn overigens prachtig. Gister kwam ik mijn eigen vader even tegen in een ‘ouderlijke’ bui. Toen zei mijn oudste zoon: “Joh… met mijn vader is het ook zeker niet altijd leuk, maar ik wil wel een band met hem. Dus daar ga ik voor.” Daar heb ik het voor gedaan. Maar… in pek en veren. Zwartgemaakt in heel de omgeving. Alle verwijten en standaard ideeën die bij een vechtscheiding komen heb ik gehad. Weinig daadkrachtige hulp.
Er is zeer weinig specifieke hulpverlening voor deze problematiek. Bij ons werd steeds ingezet op de ouderrelatie terwijl het probleem niet geadresseerd werd. Ouderverstoting is een probleem waar je uit kan komen met elkaar. Alleen dat vergt een andere benadering dan de huidige die geboden wordt. Daarvan ben ik overtuigd. En ook dit… is een mening.